Krans-coaching…

…voor de verandering!!!

Marijke en Dolores

“Weet je, Marijke” zegt Dolores terwijl zij diep in gedachten verzonken, van haar wijn nipt. “Weet je waar ik naar snak?”. Marijke weet het niet en kijkt Dolores onderzoekend aan terwijl zij haar wenkbrauwen vragend optrekt. Dolores nipt, Marijke’s hand met het kaasbijltje, blijft vragend boven de camembert hangen. “Zout op mijn huid, de zon, bloot zwemmen”. Marijke voelt in de half geformuleerde zin het gewicht van lucht en ademend verlangen en Dolores denkt: “wat denk ik mooie dingen”.

dolfijn MenD

Twee Brie puntjes later is de vlucht geboekt. Terwijl ze bij de eerste slok beslist geen geld hebben voor vakanties zijn ze het bij de tweede fles al lang en breed, roerend eens dat ze het verdiend hebben. Marijke’s hand blijft boven het toetsenbord hangen als ze Dolores aankijkt en met voelbare spanning in haar trillende stem, vragend “ja?” zucht. Stralend heffen ze nogmaals het glas: “we rock girl” glundert Dolores, terwijl haar weer mooie gedachten te binnen schieten. Marijke entert en terwijl hun gezichten kletsnat worden van de droge-witte tranen (daar waar ze bij biologisch rood juist heel erg moeten lachen, gek genoeg) luisteren ze nog wat naar weemoedige muziek, samen, tot het weer helemaal rustig is. Ze gaan op avontuur, reken maar!

wijnfles MenD

De volgende morgen slaat de schrik ze om het hart: wat hebben ze nu toch gedaan. Ze zijn nooit eerder zo ver van huis geweest. Ze kijken nog eens goed naar de plaatjes op internet en het kleine landkaartje dat er naast staat afgebeeld. Ook nu leek het maar een klein stukje, inderdaad en wederom waren ze het eens. “Hemeltje” zeiden ze allebei een paar keer achter-, voor-, en na elkaar, want zo waren ze van zichzelf geschrokken. Dolores, die zichzelf al uren bestraffend toe spreekt, vanuit een hoekje in haar haar hoofd, schenkt een vijfde bak koffie in en neemt een, bloedheet, slokje. Nadat ze met de slok koffie haar oxazepam door heeft doorgeslikt haalt ze diep adem  en zegt een beetje schor: “ik heb er al hartstikke zin in”. Daarna knikken ze volmondig want croissantjes zijn het lekkerst als ze nog warm zijn,  vinden ze beiden. Bovendien zijn ze sterke vrouwen die als ze ’s avonds een kerel zijn, dat ’s morgens ook zijn. Een goed ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag, zeiden hun moeders al en eerlijk is eerlijk: zowel Dolores als Marijke, hadden hun moeders en zichzelf al zo vaak, lang, breed, diep, hoog en laag onderzocht dat ze voor 100% zeker wisten dat hun moeders ook geen idee hadden, natuurlijk en dat dat van dat ontbijt wel even doorbijten was maar wel echt waar! Terwijl Marijke wat dromerig naar het scherm blijft staren zegt Dolores al ongeduldig: “Kom op, Marijk, voor we het weten is het zover. Ik kan zo niet weg hier hoor”. Marijke kijkt naar haar en ziet dat Dolores lijf ook verschrikkelijk is geschrokken. Haar wangen zijn knalrood en in haar hals verschijnen steeds meer vlekken, die lijken mee te ploppen. “Ach lieverd”, zegt ze en ze slaat haar armen om Dolores heen. “Is het nu al zo ver?” en Dolores probeert vanonder Marijke’s oksels, te knikken. “Ach, lieverd, lieverd, lieverd” knijpt Marijke nog harder.  Dolores begint te zweten van de pijn, in die ongemakkelijke houding en probeert, voorzichtig,  los te komen. In haar hoofd begint de muziek harder en harder te spelen en bovenop haar hoofd hoort ze Marijke zeggen: “ik hou van jou, Dolores”. Dolores blaast haar haar uit haar gezicht en gaat opgelucht rechtop staan. Precies op het goede moment zingt ze met een lange uithaal “Love huuuuuurts” en ze schieten beiden in de lach.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Information

This entry was posted on 13/01/2015 by in 60 Dagen plant-based.

Categorieën

Archief

Delen

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedintumblrmailFacebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedintumblrmail

Volgen

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin